Mike Baal  
Over mij       Reportages    CV      Contact     Extra


Schrijven is iets waar je even voor moet gaan zitten,
de tv's en pc's uit
en knallen maar.

Net als poepen in een druk huis:
als het licht uitgaat, lukt het altijd beter!

Extra
Voor de lezers die er tijd voor hebben, zet ik enkele door mij geschreven artikelen onder elkaar:
Een boot met een boodschap
Vakvrouw moet hard werken om te overleven
De decembermoorden: "hallo, is dit een oefening?"

In Obsession Magazine januari 2010:
Een boot met een boodschap 
Bij de afsluitende grachtenparade van de Amsterdamse Gay Pride voer ook een Surinaamse boot mee. Tropische warmte, zwoele muziek en prachtige piratenpakken zorgden voor sfeer, maar de aidsactivist Haman had ook een serieuze boodschap voor kerken in Amsterdam Zuidoost. Onze verslaggever Mike Baal mocht mee op zijn boot Extraordinary Pirats of The Caribbean. 

Op het IJ in Amsterdam zit stadsdeelvoorzitter Amsterdam Zuidoost Elvira Sweet (rechtsonder) naast Mikel Haman (staand met bruine jas en hoed) met andere kleurrijke deelnemers te wachten totdat ze de grachten in mogen varen tijdens de Gaypride 2009.

“De afgelopen maanden ben ik door een hel gegaan”, zegt Haman in alle rust enkele dagen voor de boottocht in een hotel vlakbij Amsterdam RAI waar hij woont. We drinken koffie, voor me zit een zelfverzekerde dandy met een sjaaltje, sikje en een trendy witte zomerbroek. Haman kwam in 2000 erachter dat hij besmet is met het Hiv-virus. Een korte intensieve cocktail bracht het Hiv-virus terug tot een minimale concentratie. Dat is – hij klopt lachend met zijn hand op de tafel – nog steeds zo. In de afgelopen jaren is Haman zich steeds meer gaan inzetten om seropositieve mensen uit migrantenculturen te helpen. Zo is hij nu voorzitter van belangengroep Suri-Positivo’s en projectleider homo-emancipatie bij het Surinaams Inspraak Orgaan.  
De moeilijke momenten kwamen vooral nadat hij als interviewer meewerkte aan een universiteitsonderzoek naar het aids-taboe bij etnische minderheden. Dat was in 2006. Toen vertelden respondenten hem over ‘healingpraktijken’ bij geloofsgemeenschappen in Amsterdam Zuidoost, met name bij de Pinkstergemeente. Hij ging zelf op onderzoek uit en ontdekte dat daar veel meer seropositieve kerkgangers is gevraagd te stoppen met hun medicijnen en halfjaarlijkse controles.  
“Onaanvaardbaar omdat deze mensen geneigd waren om dit sneller te doen vanwege hun kwetsbare positie”, zegt Haman achteraf. Na een Trouw-publicatie over zijn bevindingen, een EO-uitzending van Netwerk en zelfs Kamervragen, volgden meerdere bedreigingen voor de klokkenluider.  
“Ik kreeg een aantal mailtjes waarin mij hetzelfde lot is toegewenst als de Bijbelse koningin Esther en de terrorist Haman: dood door ophanging”. Hij deed aangifte bij de politie, maar die vond de bedreigingen niet concreet genoeg om in te grijpen. “Ook maakten Surinamers uit maatschappelijke organisaties me uit voor verrader van de Surinaamse gemeenschap. Op de markt ben ik bespuugd, daarna durfde ik twee maanden niet alleen de straat op.“

Amsterdam start campagne tegen hiv-healings
Er zijn ontwikkelingen na het protest op de gayboot tegen hiv-healings. Een grote delegatie van zeven grote kerken in Amsterdam Zuidoost had vorige maand overleg met stadsbestuurders. Aids-activist Mikel Haman zat daar ook bij.
De kerken spraken duidelijke taal: seropositieve gelovigen moeten reguliere medische hulp krijgen. Ze hadden zestien vertegenwoordigers afgevaardigd. Dat de stad het probleem serieus neemt, blijkt uit de afvaardiging van zowel wethouder Freek Ossel als stadsdeelvoorzitter Elvira Sweet. Naast de GG & GD was ook homo-organisatie COC uitgenodigd. Die wilde vooral genezingspraktijken voor homoseksualiteit aankaarten.
Na het gesprek kondigde de wethouder een campagne aan om kerkbezoekers te informeren over aids en te waarschuwen voor hiv-healings. Haman vindt het een goede stap: “Het wordt een poster-campagne. Ossel opperde, dat ik (Haman) op één foto ga met geestelijke leiders. Kerkgangers kunnen zo overal in de stad zien, dat er een dialoog plaatsvindt”.
Het overleg met de kerken was al gepland vóór de Gaypride. Overigens loopt er nog een officieel onderzoek naar de vermeende genezingspraktijken. De Inspectie voor de Gezondheidszorg gaat na “of uitvoerders van de hiv-healings patiënten daadwerkelijk de toegang tot de reguliere gezondheidszorg ontzeggen”. In mei gaf Volksgezondheid-minister Ab Klink de opdracht nadat hij per brief een verzoek had ontvangen van Ossel. De resultaten zijn nog niet bekend.

Van straatvrees is geen spoor meer te bekennen, zaterdagochtend elf uur aan de kade van de Amsterdamse Singelgracht. Toeristen smeken hem om een kiekje samen met een Disney-achtige piraat voor “een zeventiende-eeuws pakhuis” langs de monumentale grachtengordel. De sfeer zit er goed in als de 34 andere sympathiserende opvarenden binnendruppelen. Op de fiets of met openbaar vervoer, want met de hoogste parkeertarieven ter wereld en de jaarlijks honderdduizenden Gay Pride-bezoekers is een auto een onverstandige keuze in de Amsterdamse binnenstad.  
Aan de boeg hangt een spandoek met “Sexual Healing”, het thema van de boot. Dat slaat niet alleen op aids, maar ook op genezing van homoseksualiteit. De helft van de genodigden is hetero, “want die wil ik een wasie geven. Kunnen ze ook een keer de andere kant voelen. Een knipoog naar de Pinkstergemeente”, lacht de aidsactivist. 
Dan komen ook Elvira Sweet - de stadsdeelvoorzitter van Amsterdam Zuidoost - en cabaretière Jettie Mathurin kort na elkaar aangelopen. “Ze hebben me het afgelopen half jaar enorm gesteund. Zonder hen was ik echt ingestort na alle bedreigingen”, zegt Haman. De voorzitter trekt een beige piratenhemd aan en opent daarna ook nog een make-up doosje. Er ontstaat spontaan een discussie als de boot komt aanvaren om ons op te pikken. “Hm, ik begrijp niet dat sommige moeders hun homoseksuele kind niet willen accepteren. Als moeder moet je onvoorwaardelijk van je kind blijven houden”, moppert Mathurin. Ook Gloria Wekker vaart mee, zij is de enige vrouwelijke hoogleraar (antropologie) in Nederland van Surinaamse komaf. 
De ontlading bij Haman en andere vrijwilligers is groot als de boot dan eindelijk vertrekt na maanden van intensieve voorbereiding. Kosten: rond de 7000 euro maar dan heb je ook wat. Een flinke muziekinstallatie, twee dj’s en de boot met een stuurman. En er zijn broodjes pom, Surinaams gebak en veel drankkratten. FNV-Bondgenoten en een gulle anonieme gever betalen de rit en de opvarenden dragen ook iets bij.  
Haman gaat op het voorste puntje staan, doet de armen wijd en schreeuwt: “ahoooooi!” 
 
Het varen op zo’n gayboot is een ervaring op zich. “We zijn nummer 73”, klaagt iemand in de striemende zon als we keurig onze beurt afwachten op het IJ. Als we dan eindelijk de Prinsengracht binnenvaren, staan er duizenden bezoekers langs het water. Michael Jackson, kazeko, zoukh: de tropische tonen uit onze muziekinstallatie vallen goed. 
De Arubaanse entertainer Saphira trekt alle aandacht op de voorsteven. “Zij” is voor de gelegenheid gekleed in een Braziliaans volledig wit carnavalscorset met make-up tot in de puntjes verzorgd. Haar vermoeiende hakken ruilt ze af en toe om voor slippers, maar altijd lachend. De camera’s flitsen. 
Elvira Sweet werkt een plakje Surinaamse cake naar binnen. Haman roept wel dat hij zich gesteund voelt door haar, maar ik wil het toch even checken. “Dat klopt wel. Op kerknieuws.nl schreef ik een column over die healings in mijn stadsdeel”, bevestigt ze vrolijk. “Volgend jaar moet de optocht in ons stadsdeel starten.” Meer wil ze niet kwijt, vooral ook omdat er ineens iemand bevangen raakt door de hitte.  
Bovendien valt ook onze muziekinstallatie uit. Paniek. “Jullie hebben drank over de versterker gegooid”, roepen de dj’s vertwijfeld. Even is het stil, maar Mathurin zet al snel “Alla Presie Kon Misie Da Botrie” in. Na een halfuur klinkt er weer muziek, al doen de boxen het nog maar half. “Maakt niet uit”, zegt ze met een waaier in de hand. “Onze boot is misschien niet de mooiste, maar wel de gezelligste”. 

Om zes uur meren we aan vlakbij een bekend Surinaams restaurant aan de Warmoesstraat voor nasi en bami. Sommige piraten hebben vrijwel de hele dag op een houten bankje van nog geen 50 centimeter breed staan dansen. Ik voel uitputting in mijn benen en ben niet de enige. “Waar was de wasie”, vraag ik aan Haman terwijl we het eten dragen naar de boot. “Ow! Die zijn we vergeten!”. 
Of dat ludieke protest conservatieve kerkgangers zou zijn opgevallen langs het water, is nog maar de vraag. Half september trad Haman in dialoog met de kerken over de bedenkelijke hiv-healings, met aan tafel ook de gemeente en verschillende welzijnsorganisaties. Dat overleg lijkt meer resultaat te hebben dan een gezellige protestboot. 
Terwijl we Chinezen, sluit de dj een verse versterker aan. De Surinaamse ‘healingboot’ vaart en swingt ’s avonds nog uren baksis op de grachten. Mathurin en Sweet zijn dan al afgestapt, maar ze hebben wel genoten. Ik ben kapot! 

Terug naar Top

Geschreven voor deze website:
De Decembermoorden: "Hallo, is dit een oefening?"
In de nacht van 8 op 9 december 1982 werd Suriname opgeschrikt door een brute afslachting van vijftien tegenstanders van het militaire bewind. Sommige families besloten meteen daarna te vertrekken, waaronder ook de mijne. Zeker na de brand aan de overkant van ons huis die nacht.

Op 14 november 1970 werd ik geboren in het 's Lands Hospitaal te Paramaribo. Een jaar later verhuisden we naar Groningen (NL). Daar woonde we in een flat in een buitenwijk (Paddepoel) en bezocht ik een peuterschool. In de zomer speelde ik in zandbakken en in de winter maakte ik kennis met sneeuwsledes. Plus, op Sint Maarten, snoep verzamelen met begeleidende ouders, vriendjes en een lampion met lichtje erin. Nadat mijn ouders klaar waren met studeren volgde remigratie naar Suriname in 1976. Ik was toen vijf jaar oud.
Toen de militairen op 25 februari 1980 aan de macht kwamen, zou mijn leven ingrijpend veranderen. Wij woonden namelijk vlakbij de grootste militaire kazerne in Suriname. Desi Bouterse was de leider van de revolutie. Dat werd me al snel duidelijk via overal te verkrijgen propagandaboeken waarin prenten alle gezaghebbende militairen afgebeeld stonden met naam en functie eronder. Op 8 december 1982 werden onder zijn verantwoordelijkheid, zoals hij veel later zelf zou verklaren in interviews met media, vijftien mensen op een brute manier afgemaakt. Suriname was geschokt.

Sinds dat de militairen de scepter zwaaiden, kwamen er opstanden. Begin jaren tachtig waren er militairen die terug wilden naar de democratie, vaak waren het eerst goede vrienden van Bouterse. Maar er was ook de bloedige burgeroorlog in 1986 van binnenlandbewoners die zich ondergewaardeerd voelden door het militair bewind.
Soms moesten we vluchten naar oma en opa aan de Verlengde Keizerstraat. Het was een gezellige volksbuurt waar mijn grootouders samenwoonden met mijn neefje en zijn ongetrouwde moeder. Hun stenen onderwijzerswoning met autogarage op het voorbalkon grensde armoedige ongeverfde houten krotjes van vriendjes en vriendinnetjes.
Iedereen speelde met elkaar alsof er geen verschil in rijkdom heerste. Vooral vliegeren was populair. Wie met een echte leren bal of een vlieger op de proppen kwam, kon meteen rekenen op status. Doel was om hem zo hoog mogelijk op te laten. Maar hem doen landen zonder verstrikt te raken in de stroomdraden tussen de lichtpalen langs de weg was evenzeer een grote prestatie.
In het begin lachten de buurjongens en mijn neefje mij uit omdat ik buiten niet op blote voeten wilde lopen. Maar ik zou me snel gaan thuisvoelen en begon - mede door de buurjongens - ook de Surinaamse taal te begrijpen en later ook te spreken.
Met de invoering van de avondklok in de beginjaren van de revolutie was de Verlengde Keizerstraat ineens muisstil. 's Avonds in slaap vallen betekende normaliter jezelf eerst volledig overgeven aan een tot ver na middernacht doorgaande kakafonie van lijnbussen, vrachtwagens en knetterende brommers zonder geluiddempers. Veel inwoners uit het gehele westelijke kustgebied kwamen voor werk, boodschappen of school naar Paramaribo. De eenrichtingsweg langs mijn grootouders lag op de terugroute.
Van de militairen mocht regelmatig niemand na een bepaald tijdstip op straat. Hoe ernstiger de noodtoestand, hoe vroeger de avondklok. En dan bekeken mijn neefje en ik vanaf oma's balkon de patrouilles die waaghalzen van de straat plukten en inrekenden. Of hoe die omgekeerd de militairen te slim af waren. Maar behalve wat incidentele stroomuitval boden de stille duistere nachten een veilig onderkomen bij mijn grootouders.

Bij ons eigen huis streden de groene baretten keihard om de macht. Zo sneuvelden ooit bij de buren ruiten in een kinderkamer. Op vijf meter afstand een cirkel van verschroeid gras in hun achtertuin. Het jongetje dat normaliter in die kamer sliep, had de mortierinslag overleefd. Samen met zijn moeder en zusje had hij net als ons, op advies van mijn vader, in de middag al de woning verlaten. Bij mijn zusje vonden we de volgende dag een kogelgat in haar slaapkamerraam. Pa wist door geruchten en een onverklaarbaar telepathisch gevoel precies waar en wanneer de gevechten uitbraken.
Onze tuinman was net als vele Surinamers onbekend met oorlogstuig. Een keer vond hij een niet-ontplofte granaat. Die had er een of meer nachten gelegen onder de fajalobi, een struik met kleine rode bloempjes. Hij wilde het projectiel eerst meenemen naar huis om er geneeskrachtige medicijnen van te maken, maar onze dienstvrouw vertrouwde het niet. Ze bewaarde het op de betonnen vloer in het berghok.
Eenmaal thuis van haar werk stapte mijn moeder samen met de dienst in de auto, haalde mij af van school en reed linea recta naar de kazerne. De wachtcommandant maakte nog een opmerking: "Als jullie die nu op de grond laten vallen, zijn we er allemaal geweest".

Terug naar die ene nacht van 8 december 1982. Tegenover ons huis was een radiostation van Andre en zijn zoon Johnny Kamperveen, Ampies Broadcasting Corporation. Johnny was op het nippertje gevlucht naar het buitenland door een gouden tip. Vader was minder gelukkig en werd die nacht met veertien anderen vermoord.
We waren niet gevlucht naar oma. Op straat was het er onrustig. Er werd geschoten in de stad en ineens zagen we een auto voor ons huis stoppen, een rode auto. Een man stapte uit en begon te schieten op radio ABC. Weinigen hadden dit ooit kunnen dromen. Brandbommen, maar hij had vast ook andere wapens bij zich. Mijn moeder duwde het raam open en riep nog naar de man bij die auto: "Hallo, meneer is dit een oefening?".
Hij schoot in de lucht met zijn mitrailleur en vroeg luidruchtig om haar mond te houden en te gaan slapen. De brandweer kwam wel maar mocht er niet bij. Een nachtwacht in het gebouw wist nog net aan de lichterlaai te ontkomen, zo hoorde ik later van overburen.

De volgende ochtend was de altijd stille straat bevolkter dan ooit. Iedereen wilde de ravage met eigen ogen zien. Alleen de hoge zendmast was nog intact, de rest was volledig platgebrand. Normaal trapten mijn pa en ik een balletje in de tuin en nu hadden we meteen publiek. Maar nu keken we toe hoe medewerkers van een elders in de fik gestoken krantenuitgeverij een illegaal nieuwsblad verspreidden over de laatste gebeurtenissen in de stad. Niemand kon zoveel geweld geloven, maar het was nu toch echt menens.
Voor mijn ouders was de maat vol, vooral toen ze hoorden dat goede bekenden hoorden tot de groep van vijftien. Die zouden volgens officiele lezingen van Bouterse op de vlucht zijn neergeschoten. Getuigen hadden echter gezien dat lijken waren verminkt en schotwonden hadden in het voorhoofd: niet in de rug zoals je zou verwachten bij een vluchtpoging.
We besloten te vertrekken naar Curacao: pa, ma, mijn zusje en ik. Ik zat toen op de eerste MULO en begon het tiener zijn net leuk te vinden. Dat mocht ik dan op Curacao gaan beleven.
In een piepklein strandhuisje begonnen we er een nieuw bestaan...

Auteur: Mike Baal. 20 oktober 2004.

Terug naar Top

In Obsession Magazine september 2007 (pdf):
Vakvrouw moet hard werken om te overleven
Ashna Phoelsingh in TaiwanZes jaar presenteert ze nu het nieuws op de STVS en bij Radio 10. In Taiwan nam ze tijdens haar laatste bijbaan een promotiefilm op over dit land. Op de terugreis houdt ze een lange vakantie in Amsterdam. Als ex-collega vroeg ik Ashna Phoelsingh om een exclusief kijkje achter de schermen van haar drukke veelzijdige medialeven.

door Mike Baal

Toen we samenwerkten bij de STVS als bij Radio 10, leerde ik Ashna (26) kennen als een vrolijke meid die regelmatig schaterlachend door de redactieruimtes loopt. Een modepop, die omschrijving past precies, geeft ze eerlijk toe. "Mijn familie vraagt wel eens: wanneer houd je nu eens op met dat optutten?". Tijdens het interview maant ze mij op te schieten want ze moet nog een sexy legging en exclusieve make-up voor de televisie kopen.
"In Suriname ben ik een beetje een lady of my own. Als ik mijn werk heb gedaan, ga en sta ik waar ik wil. 'Je eigen geld uitgeven' was en is nog steeds mijn motto," roept een geëmancipeerde Ashna, verknocht aan haar pittig grijs damesautootje waarmee ze Paramaribo onveilig maakt. In 2004 presenteerde ze het hele jaar, samen met steromroeper Steven van Frederikslust, dagelijks het SRD-journaal over de introductie van de Surinaamse dollar als nieuwe munteenheid. Dat was haar echte doorbraak als presentatrice. De overtuigende en vlotte babbel bij de introductie van de nieuwe Surinaamse dollar (SRD) maakte indruk en de kijkers omarmden haar als nieuwe tv-babe.
Het had een haar gescheeld of ze was haar carrière niet in Suriname begonnen. Haar vader overleed heel vroeg, waarna ze met haar moeder op haar veertiende naar Nederland vertrok . Daar kwam ze terecht op het Hervormd Lyceum West in Amsterdam. Na drie jaar ging ze 'even' terug op vakantie, ontmoette nu haar ex-vriend en bleef. Op haar twintigste startte ze, na een auditie en minimale training, met het korte STVS-middagjournaal. Snel daarna wilde Radio 10 - met toen grote zus Roshnie in de nieuwsredactie - haar ook als nieuwslezer, onder voorwaarde dat ze haar school, de IMEAO, zou afmaken. Ze begon te spijbelen en stopte uiteindelijk: "Ik trok steeds meer redactioneel werk naar me toe. Roshnie was bezorgd en ik heb het voor de rest van mijn familie en werkgever lang geheim gehouden dat ik uiteindelijk was gestopt". Van Radio 10-directeur Werner Duttenhoffer mocht ze evenwel blijven.

Faalangst
Bij de STVS leest ze al een tijdje uitsluitend het uitgebreide avondjournaal. Nog steeds heeft ze de zenuwen als het nieuws begint om halfacht. "Dat is de innerlijke angst om fouten te maken. Mensen vinden dat ik een beetje losser mag zijn en meer moet lachen, maar ik wil een serieuze uitstraling bij het nieuws." Improvisatievermogen en stressbestendigheid zijn onontbeerlijk, zoals pas in april toen de opnamestudio door de extreme regens blank stond: "Ik stond in regenlaarsjes en was bang dat een slang me zou bijten." Het merkwaardigste moment ooit was toen ze vol in beeld met tranende ogen begon te hakkelen: "Niemand wist waarom: ik had een muskiet ingeslikt," brult ze na.
Als parttime presentatrice heeft ze niets te vertellen over de inhoud, maar ze volgt kritisch wat achter de STVS-schermen gebeurt. Zo wil ze liever kortere zinnen in de half uur eerder aangeleverde nieuwsteksten. Fouten mag ze overigens pas zelf corrigeren na overleg met de eindredacteur, "zelfs de kleinste taalfoutjes!". Meestal wordt ouderwets vanaf papier gelezen, maar Ashna heeft liever altijd de AUTOCUE. Dit beeldscherm met daarop de voorbijrollende nieuwsteksten haalde men na jaren uit een vergeten stoffige hoek, maar er ontbreekt regelmatig mankracht voor de bediening. En het verborgen oortje voor instructies is al bijna een jaar kapot. Nu schreeuwen ze van achter een muur vanuit de regiekamer "stoppen!" en "lezen".

Ondanks de gebreken blijft ze trouw aan haar oudste werkgever. Concurrerende omroepen boden de nieuwslezeres een aanzienlijk hoger salaris, maar die heeft ze allemaal afgewezen. "Alles wat ik over tv en presenteren weet, heb ik vooral van mijn STVS-collega's geleerd. Ik voel me er helemaal thuis!".

Bij Radio 10 verandert Ashna ineens van een serieuze 'tv-modepop' in een hardwerkende bureauredacteur. Vijf uur 's ochtends staat ze op om drie dagen per week verse berichten aan te leveren voor het vroege ochtendnieuws. Met een kleine pauze in de middag komt ze weer negen uur 's avonds thuis na het STVS-journaal. Radio10 biedt binnen een strak muziekformat elk uur een nieuwsbulletin, iets wat veel waardering oogst bij de luisteraars. Ashna schrijft zelf nieuwsberichten, corrigeert fouten van collega's, doet telefonisch interviews en monteert die zelf, houdt de nieuwsagenda bij en stuurt verslaggevers op pad. Alleen zelf op pad gaan als reporter doet ze niet.
Deadlines, stress, rugpijn en onvoorspelbare gebeurtenissen zijn vervelend, maar politiek nieuws staat met stip bovenaan. Het soms eindeloos gemillimeter in parlementsvergaderingen en de constante berichtenstroom over het 8-decemberproces vindt ze - "met respect voor de nabestaanden" - ronduit vermoeiend. Dan liever nog het sportnieuws samenstellen en genieten als haar "grote liefde" FC Barcelona weer eens wint.

Verdienen aan Taiwan
In juli reisde Ashna af naar Taiwan om een promotiefilm te maken over dit land. Productiebureau Chetskeys van Odette Miranda maakt voor de Suriname-Taiwan Friendship Foundation een serie promotiefilms, waarvan een deel al is uitgezonden. Een meegereisde cameraman filmde de rondleiding van de Surinaamse delegatie van dertien politici en zakenmensen; Ashna deed ter plekke de presentatie.
Paul en Ramon, twee Taiwanese diplomaten zorgden voor een "uitstekende" begeleiding van de dagtochten naar een inheems dorp, een genetisch landbouwinstituut en de haven en de Taiwan World Trade Centre in het 101 Taipei-gebouw(509 meter hoog): "Men werkt keihard om de strak georganiseerde economie vooruit te helpen: als er één uitvalt op een overheidskantoor of in een bedrijf, dan pakt een ander dat meteen op". Binnen 28 seconden van de 5e naar de 89ste etage met de lift van het op één na hoogste gebouw ter wereld levert een machtig gevoel op, maar hoogtepunt was toch een onverwachts bezoek aan de Taiwanese president Chen Shui-bian op zijn werkkamer: "Ik weet niet eens hoe de werkkamer van mijn president (Venetiaan- redactie) eruitziet, heb hem nog nooit gesproken, niet in een interview noch in een babbeltje!".
Taiwan is hot news in Suriname omdat het honderden miljoenen dollars steun biedt in ruil voor internationale erkenning van haar soevereiniteit. China ziet het land al jaren als een provincie die zich weer moet aansluiten en stopte eerder dit jaar alle investeringen in St. Lucia dat inging op een vergelijkbaar Taiwanees aanbod. Surinaamse politici worden daar nerveus van: "Ondervoorzitter van het parlement Caprino Allendy kwam niet opdagen voor de reis," vertelt Ashna analyserend. "Trouwens, waarom kunnen ze niet allebei onze partner worden? En ik vind niet dat een land invloed mag hebben op vriendschappen tussen twee andere landen." Zegt ze dit als journalist of als presentator van de promotiefilm? "Nee, als Surinaams staatsburger met een mening."
Dat ze soms een dubbele pet op heeft, ontkent ze niet. Vice-president Ram Sardjoe interviewde ze na haar allereerste Taiwan-promotiefilm over de China-Taiwan-kwestie. "We hadden van tevoren redactieoverleg en bovendien was ik goed geïnformeerd. Zelf vind ik het trouwens niet moeilijk om de knop om te schakelen. Ik ben gewoon weer bezig met het nieuws en weet dat ik geen promotiecampagne doe. Sardjoe heb ik naar eer en geweten ondervraagd," luidt haar verdediging. De STVS- en de Radio 10 redactie hebben, zo stelt Ashna, nooit bezwaar gemaakt tegen haar 'Taiwanese' bijverdiensten.
Sommige journalisten vinden dat Ashna haar objectiviteit op het spel zet met haar vele bijbanen. Behalve de Taiwan-films verschijnt ze jaarlijks in tientallen reclames en campagnes op alle radio- en televisiestations. "Ik vind het laf dat die kritische collega's mij nooit persoonlijk benaderen", klinkt ze nuchter. "Ik moet wel. Als bekende Surinamer heb ik echt geen schatkist, maar moet geregeld nadenken hoe ik de eindjes aan elkaar knoop". Haar loon houdt ze geheim, maar de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) - ze is overigens geen lid - pleit al jaren voor een algehele loonsverhoging binnen de beroepsgroep. Beginners krijgen rond de 600 SRD en lonen van ervaren journalisten (tussen 800 en 1600 SRD) liggen gelijk of lager dan beginsalarissen in het bedrijfsleven.

Toekomst
"Ik zou best eens op die stoel van Sacha de Boer willen zitten bij de NOS of presenteren bij CNN of CNBC (de Caribische BBC) en sluit niet uit dat ik daar ooit terechtkom. Het presentatietalent heb ik in me," zegt Ashna over haar ambities. Daarentegen overwoog ze wel eens op een vermoeiende blauwe maandag het zwaardere mediawerk te ruilen voor een managementbaan in het bedrijfsleven. En ze volgt een parttime opleiding Business English om haar talenkennis op te vijzelen.
Ze is vrijgezel maar wil op den duur een kind. Desnoods via een spermabank – "dat is geen grap, ik ben bloedserieus" – maar de voorrang gaat uit naar de natuurlijke weg. Want, ik gun hem of haar hetzelfde gelukkige gezinsleven met twee ouders zoals ik dat had. Gelijk begint ze over haar vader John Phoelsingh – destijds accountant bij bacovenbedrijf Surland – die op haar negende jaar vrij plotseling overleed aan een hartkwaal. Dagelijks denkt ze aan hem: "Beretrots zou hij nu zijn op mijn mediawerk".
En zo babbelt Ashna nog honderduit. Dat ze als hindoestaanse niet per se met een hindoestaanse man thuiskomt, dat ze in Nederland nog flink wil uitgaan en hoe onzekerheid haar karakter bepaalt. Tussendoor poseert ze als een heus fotomodel voor de fotograaf van Obsession Magazine. De - wat mij betreft - goed uitziende Ashna belooft me dat ze weer gaat wandelen bij terugkomst in Suriname. In Taiwan heeft ze weer eens teveel gegeten. En ze vraagt me vooral mee naar een groot warenhuis voor die legging. Daar gaat die lach weer. Ashna is een hardwerkende vakvrouw en een gezellige collega.

Terug naar Top

 
© ® 2004 - Copyright - Site by Keyzer